maçın bir gün sonrası
"ee, bünye alıştı artık
çok fazla tesir etmiyor" diyordum gülümseyerek işyerinden arkadaşlara
"bünye alıştı artık"
bu söz üzerine düşündüm daha sonra
yenilmeye, kazanamamaya, ayaklarımızın tutmayıp, kafalarımızın çalışmamasına o kadar aşina olmuşuz ki fener maçlarında
olan bu sürreal hale "kader" dememek lazım aslında
olan daha psikolojik bir durum, vehameti göz önüne alır isek buna "patalojik" bile demek mümkün
maçı izlerken (emin sağolsun, internette nerden izleyebileceğim konusunda yardımcı oldu) bir yerinde saçma bir gol yiyeceğimizi
çok yerinde akla sığmaz goller kaçıracağımızı hissediyordum
bu hissiyatın yalnız bende vuku bulmaması
tüm renkdaşlarımda da sirayet ediyor olması evrendeki dengeleri de aleyhimize değiştiriyor sanki
aklıma arsenal maçı geliyor sonra
ordaki o inanmışlık
daha gitmeden "kazandık" hissinin hepimizin içinde yeşermeye başlaması
arsenal maçının çok öncesi geliyor sonra
bologna ile oynadığımız rövanş maçı
turu geçmişiz
takım turu kutluyor
ben şu an gs tv stüdyosu; o zamanlar sakatlar tribünü olan yerde coşkumu yaşıyorum
ardından kapalı'da bir tezahürat başlıyor
kim, nerden, nasıl akıl ediyor hala bilgim dışında
ama kapalı'da apansız bir tezahürat başlıyor
daha 4. tura çıkmışız sadece
daha 32 takım var
kim kimle eşleşecek o bile değil
ama kapalı'da birden, bir isyan, bir şenlik, bir kehanet gibi bir tezahürat başlıyor
"ibne arsenal
olamazsın şampiyon" diye inliyor ortalık
kimse yanındakine "yauu kardeşim belki arsenal finalden önce bize çıkacak/ belki daha önce elenip gidecek vsr" itirazlarında bulunmuyor
kapalıda başlayan o "akıl ötesi" tezahürat dalga dalga tüm ali sami yeni kaplıyor
"ibne arsenal
olamazsın şampiyon"
final geliyor
kopenhaga gidiliyor
parken'e çıkılıyor
kaptan'ın kolu kırılıyor ama yeni içinde kalıyor
hagi delleniyor ama ruhu sahada kalıyor
ve
"ibne!! arsenal
olamıyor şampiyon"
anavarza
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder